Thursday, November 8, 2012

อ่านละครไทยออนไลน์ เรื่อง รากบุญ ตอนที่ 1





อ่านละครไทยออนไลน์ เรื่อง รากบุญ
ลาภิณ หรือ ต้น ขับรถมาอย่างรวดเร็ว เขาเลี้ยวรถปาดเข้ามาจอดหน้าตัวบ้านอย่างเร่งรีบ ลาภิณในชุดปาร์ตี้ที่สวมตั้งแต่เมื่อคืนชายเสื้อหลุดลุ่ยรีบร้อนลงมาจากรถ ปริม เพื่อนสาวคนสนิทยังอยู่ในชุดเมื่อคืนเช่นเดียวกันและหน้าตายังไม่ตื่นดี ก้าวลงตามมาติดๆ ชูจิตยืนร้องไห้รอลูกชายอยู่หน้าบ้าน เธอเดินถือทิชชูซับน้ำตาอยู่
      
       ชูจิตพูดไปร้องไห้ไปตัดพ้อลูกชาย “ห่วงแต่เที่ยวอยู่นั่นล่ะ ไม่ทันดูใจคุณพ่อแล้วเห็นมั้ยต้น” ชูจิตร้องไห้โฮออกมา
       ลาภิณน้ำตาท่วมตา เขารีบวิ่งพรวดพราดขึ้นบ้านไป ปริมรีบเข้ามากอดชูจิตเพื่อปลอบใจ “ทำใจดีๆ เอาไว้นะคะคุณแม่”
       ชูจิตร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมทั้งสวมกอดว่าที่ลูกสะใภ้แน่น
      
       ร่างของสารัชนอนสิ้นลมอยู่บนเตียงในห้องหนึ่ง พิสัยน้องชายของชูจิตนั่งหน้าซึมเศร้ามองร่างของเขาอยู่ปลายเตียง ทนายปุ่น หมอและพยาบาลยืนสงบกันอยู่ตรงมุมห้อง
       ระหว่างนั้นลาภิณก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้อง เขาน้ำตาท่วมทันทีที่เห็นศพของพ่อนอนซีดอยู่บนเตียง
       “คุณพ่อ”
       ลาภิณเข้าไปกอดศพพ่อแล้วร้องไห้ พิสัยมีสีหน้าเครียด เขาตบบ่าพร้อมทั้งพูดให้กำลังใจลาภิณ
       “คุณพ่อท่านไปสบายแล้วนะต้น”
       ชูจิตเดินตามมาทางด้านหลังแล้วยืนอยู่ห่างๆ ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากร้องไห้ ลาภิณขยับตัวออกจากพิสัยแล้วไปกราบเท้าสารัสก่อนจะฟุบหน้านิ่งแล้วพยายาม กลั้นสะอื้นจนตัวสั่น ชูจิตเห็นลูกชายเศร้าสะเทือนใจก็ถึงกับปล่อยโฮออกมาอีก
       พิสัยรีบเดินไปกอดชูจิตเอาไว้ “ไม่ร้องแล้วครับพี่จิต...วิญญาณพี่รัชจะเป็นห่วงนะครับ”
       ชูจิตกอดน้องชายเอาไว้แล้วพยายามสะกดอารมณ์เศร้าเอาไว้
      
       ชูจิตเดินซับน้ำตามานั่งที่โซฟาในห้องทำงานของบ้าน
       แล้วชูจิตก็พูดด้วยสีหน้าเป็นห่วง “เมื่อไรลูกจะจริงจัง ไปทำงานที่บริษัทของเราซะที”
       ลาภิณเดินตามมานั่งข้างๆ เหน็บน้าชาย “น้าพิสัยอนุญาตให้ผมไปทำงานได้แล้วเหรอครับ”
       ชูจิตตำหนิ “ทำไมลูกต้องพูดแขวะน้าเค้าด้วย พิสัยเป็นน้องชายแท้ๆ ของแม่นะต้น น้าช่วยคุณพ่อดูแลกิจการมาตลอด ลูกตะหากที่กลับมาอยู่บ้านเฉยๆ...เป็นปีแล้วนะ แม่ไม่เคยเห็นต้นเข้าบริษัทเลยซักครั้งเดียว เอาแต่เที่ยวเตร่ ไม่เบื่อชีวิตแบบนี้บ้างรึไงต้น”
       ลาภิณน้อยใจ “แม่เชื่อมั้ยว่า ผมอยากช่วยงานคุณพ่อ แต่เค้าไม่อยากให้ยุ่ง”
       “พิสัยน่ะเหรอะ” ชูจิตถามอย่างไม่เชื่อ
       “จะใครซะอีกล่ะครับ”
       ชูจิตมีสีหน้าไม่เชื่อคำพูดลูกชาย ลาภิณเห็นแม่ไม่เชื่อก็ยักไหล่แล้วพูด “ผมพูดไปก็เท่านั้น มันไม่น่าเชื่อถือเท่าคำพูดน้องชายของแม่หรอก”
       ชูจิตถอนหายใจออกมา “ถ้าลูกตั้งใจทำงานจริง แม่จะช่วยแก้ไขอุปสรรคของลูกทั้งหมดให้เอง”
       ลาภิณยิ้มเหยียด “แม่ไม่รู้จักบริษัทนิราลัยลึกซึ้งพอ ทุกอย่างที่แม่เห็นเป็นภาพที่น้าพิสัยจัดฉากขึ้น อย่ารับปากสิ่งที่แม่ไม่มีทางทำได้เลยครับ”
       ชูจิตอึ้งที่ลูกชายพูดแรงขนาดนี้ “ต้น”
       ลาภิณยังไม่หยุดพูดโจมตีพิสัย “เค้าเตรียมการใต้ดิน รอจังหวะฮุบบริษัทตอนพ่อตายมานานแล้ว เค้าอยากได้มันมาก ผมก็ขี้เกียจทะเลาะด้วย บางทีผมอาจไปหางานอื่นทำ”
       ชูจิตเริ่มไม่สบายใจ “คุณพ่อพยายามรักษาบริษัทของคุณปู่หวังจะให้ลูกสืบทอดงานต่อ พิสัยแค่ช่วยดูแล เขาไม่มีสิทธิ์ยึดบริษัทเรานะต้น”
       ลาภิณส่ายหน้าเพราะไม่เห็นด้วย
       “ถ้าลูกแสดงความสามารถให้ทุกคนในบริษัทได้เห็น ใครที่ไหนจะมาชิงอำนาจจากลูกไปได้ อย่าลืมซิต้น บริษัทนิราลัยเป็นของตระกูลบูรณินของเรา พิสัยไม่มีทางกีดกันเจ้าของแท้จริงได้หรอก เชื่อแม่สิ”
       ลาภิณมองแม่อย่างชั่งใจ ก่อนจะพยักหน้ารับคำ “ผมจะลองดูซักตั้งก็ได้ครับ”








No comments:

Post a Comment